Het onwaarschijnlijke verhaal van het dorpshuis van Den Hoorn
Het onwaarschijnlijke verhaal van het dorpshuis van Den Hoorn
DEN HOORN - Niet bijzonder; elk dorp heeft zo z’n culturele uitingen. Een toneelvereniging, misschien een dorpshuis, een expositieruimte. Zo ook Den Hoorn, dorp op Texel. Zo’n duizend inwoners. Opmerkelijk hier: een spectaculaire verbouwing/vergroting van het ooit twee lokalen tellende schooltje dat redelijk onopvallend in het dorpscentrum thuisbasis is van onder andere de fanfare, bejaardengym en koersbal. Maar bijvoorbeeld geen biljart kon huisvesten omdat de locatie maar één ruimte voor activiteiten bevatte. Daar is met een ongekende inspanning en ultiem uithoudingsvermogen om de benodigde subsidies bijeen te sprokkelen een radicale ommezwaai bewerkstelligd. Dorpshuis De Waldhoorn wordt dit najaar vele malen vergroot heropend en is met een perfect in de sfeer van het dorp gecreëerd interieur een parel in cultureel Den Hoorn.
Herman Ridderinkhof, in het dagelijks leven adjunct-directeur van zeeonderzoekcentrum NIOZ op Texel en daarbuiten ondermeer voorzitter van de dorpscommissie, zwaait de toegangsdeur van De Waldhoorn, schuin tegenover zijn woning, open. Even later staan we in het bardeel van De Waldhoorn. Het eenvoudige linkerdeel aan de straatzijde, de oorspronkelijke school, steekt schril af tegen de warme, hoge ruimte die nieuw is aangebouwd. Het mooiste moet nog komen; de zaal met toneel; een dubbel vierkant van een stolp. Hoog, authentiek, sfeervol. En gloednieuw. Niet alleen het uiterlijk is onwaarschijnlijk goed geslaagd, het pand blijkt ook op en top geïsoleerd en het nieuwe deel voorzien van vloerverwarming. De achterzijde, met uitzicht op het weiland, heeft het uiterlijk van een boerenschuur. Een onderkomen waar menig ondernemer jaloers op zou zijn. Rijst maar één vraag: hoe kan dat? Ridderinkhof lacht. ‘Met subsidies’, antwoordt hij.
En vertelt over de huidige mogelijkheden van De Waldhoorn, dat nu moeiteloos kan meedraaien met culturele manifestaties als Broadway Festival (huiskamertheater) en kunstmanifestatie Klifhanger en ruimte biedt aan derden. De wens om De Waldhoorn te verbouwen dateert al van acht jaar terug. Het dorpshuis was te beperkt en te klein voor sommige evenementen. Na een inventarisatie van de wensen werd subsidieland aangesproken. Zo kwam het grootste deel (vier ton) van de provincie. Die had € 75.000 euro beschikbaar voor renovatie van dorpshuizen en nog eens € 350.000 uit de wijksteunpuntenregeling (het dorpshuis gaat ook als wijksteunpunt dienen). ILG (Inrichting Landelijke Gebieden) gaf € 165.000 uit een Europees fonds, € 40.000 kwam van het VSB-Fonds, twee ton van de gemeente en nog wat geld van de dorpscommissie. Uiteindelijk. Want het geldtraject duurde jaren. ‘Ja, ik ben degene die de meeste subsidies heeft binnengehaald.
Bekijken waar potjes te vinden zijn duurt jaren. Je moet geduld hebben en niet denken dat je het jaar erop kan beginnen. Het is een kwestie van volhouden en rustig afwachten tot het complete bedrag bij elkaar is. Ach, ik ben het gewend op mijn werk. En vind ’t ook leuk. Ik kan niet stilzitten en houd al helemaal niet van televisie kijken. Dan houd je zo drie uur per dag over. Ik vind het enorm leuk om hier voor de gemeenschap bezig te zijn. Op mijn werk zit ik met wetenschappers en hier met een doorsnee van de bevolking. Het is een hechte gemeenschap die heel veel bijdraagt aan het dorpsleven. Een deel van de werkzaamheden is door eigen mensen gedaan. Bijvoorbeeld het ontwerp van de bar. Directiekosten, bij een bouw al snel tien procent van de bouwsom, zijn door eigen inbreng bespaard.’ ‘Wat erg geholpen heeft is het dorpsontwikkelingsplan, dat zes jaar geleden tot stand kwam. Hierin staat dat we Den Hoorn willen promoten als een rustige plek met een hoger segment horeca en veel culturele activiteiten. Je laat hiermee zien dat je nadenkt over de toekomst van het dorp.’