Wie met de boot naar Texel vaart, ziet hem al liggen aan de linkerkant: een stille, glinsterende inham, omzoomd door duinen en kwelders. De Mokbaai — door Texelaars vaak kortweg De Mok genoemd — vormt het zuidelijkste puntje van het eiland. Tot over de grens is het gebied bekend, vooral bij vogelaars.

De naam ‘De Mok’ verwijst naar het Militair Oefen Kamp. Ooit heette dit het Spanjaardsgat, een open water dat in verbinding stond met de Waddenzee. Door verzanding bleef een beschutte kom over, waar de zee bij eb grotendeels wegtrekt en slikplaten vol wormen, schelpen en mosseltjes blootlegt.

Wie hier rondloopt, hoort vooral de wind en het geroep van vogels. Bij laag water zie je honderden steltlopers, kluten en scholeksters op de slikken. Ganzen, eenden en lepelaars gebruiken de Mokbaai als rust- en broedgebied. Vanaf de Mokweg, die langs de noordzijde van de baai loopt, heb je een prachtig uitzicht over het getijdenlandschap. Neem een verrekijker mee: er is altijd beweging, altijd leven.

Joost Dourleinkazerne
Toch is De Mok niet alleen natuur. Het gebied draagt ook een lange en boeiende geschiedenis met zich mee. In de achttiende eeuw ankerden hier schepen die beschutting zochten voordat ze verder voeren over de Zuiderzee. Later, tijdens de Eerste Wereldoorlog, vestigde de Marine Luchtvaartdienst er een vliegkamp, een voorloper van wat nu de Joost Dourleinkazerne is. Vanuit deze basis vertrokken watervliegtuigen voor verkenningsvluchten boven de Noordzee. Later, vanaf 1949, fungeerde het terrein als amfibisch oefenkamp voor de opleiding van de mariniers. Vandaag de dag is de kazerne nog altijd in gebruik door de Koninklijke Marine. De kazerne is vernoemd naar Joost Dourlein, majoor der mariniers. Hij diende tijdens de periode van de onafhankelijkheidsstrijd in Indonesië vele amfibische en infanterie-acties uit.

Wie de natuur in wil trekken, kan vanaf De Mok eenvoudig doorwandelen naar De Horsmeertjes, een uitgestrekt duingebied dat elk jaar verandert door wind en water. Hier ontstaan nog steeds nieuwe duinen — zeldzaam in Nederland — en kun je eindeloos struinen over het strand zonder iemand tegen te komen. Er zijn stukken bij De Mok waar je als bezoeker dus niet mag komen, omdat de marine daar oefent. Maar het blijft een heerlijke plek om lekker rond te wandelen.

Praktische tips:

·       Vergeet je verrekijker niet; het is een van de beste vogelplekken van Texel.

·       Kom bij voorkeur met eb, dan zie je het meeste leven op het wad.

·       Combineer je bezoek met een wandeling op De Hors of langs de Horsmeertjes. Of  een kop koffie in Den Hoorn, een pittoresk dorpje iets verderop.

Geld is niet alles. Wenda Rodenburg (55) had er bakken vol van. Ze verruilde haar Gooische leventje voor eentje van eenvoud. Op Texel runt ze een grootschalige dierenopvang.

Wenda Rodenburg, spotte je haar tien jaar geleden dan had ze niet misstaan in de tv-serie Gooische Vrouwen. Groot huis aan De Vecht, een au pair voor de kids en zo´n zes keer per jaar op vakantie. Vrienden nam ze op haar kosten mee. “Ik hou ervan om te delen. Dat deed ik als kind al. Ik nam ook regelmatig jongeren of ontheemden in huis.” Wenda werkte er kneiterhard voor. Ze had een grote praktijk met tandartsen, mondhygiënisten, schoonheids-, botox- en fillerspecialisten. “Vooral mijn moeder stimuleerde me vroeger om groots te denken. Vrouwen moesten voor zichzelf kunnen zorgen. Mijn vader werkte als journalist voor actualiteitenprogramma's, maar zelf ambieerde ik zo'n carrière in de tv-wereld niet. Ik wilde tandarts worden en werd uitgeloot. Dus werd het mondhygiëniste. In mijn leven heb ik vooral kansen gepakt. Een gevolg was dat ik ruim bij kas zat, maar eigenlijk paste dit leven niet bij mij. Zodra ik een voet op Texel zette en met mijn poten in de klei stond, werd ik me dat nog eens extra bewust. Nu ik ieder dubbeltje moet omdraaien voor de ruim driehonderd dieren bij Stichting Woody's Veilige Haven Texel sta ik dichter bij mezelf dan ooit.”

Wake-up call

Na een tweede wake-up call, een ernstige burn-out, verkocht ze haar toko en pakte haar biezen naar Texel. “Al eerder werd ik wakker geschud. Op mijn 41e pompte mijn hart niet meer; acht minuten was ik dood. Ik heb zo'n geluk gehad dat een goede vriend direct 112 kon bellen. In het ziekenhuis werd ik wakker. Doordat mijn hersenen minutenlang geen zuurstof hebben gekregen, raakte ik mijn talenkennis en kortetermijngeheugen kwijt. Ik heb geleerd anders te denken.  Al snel ging ik weer door. Van deze wake-up call leerde ik niks. Ik voelde me verantwoordelijk voor mijn bedrijf en personeel. De ommekeer kwam na die burn-out. Alsnog duurde de verkoop nog vier jaar.”

Vlucht

In 2021 belandde ze met man Michiel Kerkhof en een van haar kinderen, Femke, op Texel. Out of the blue kochten ze een verwaarloosde boerderij in het buitengebied met een grote lap grond erbij. “Ik had behoefte aan een no nonsense cultuur en geen idee dat we op het eiland een dierenopvang zouden beginnen. Texel was een vlucht. Ik verlangde naar een sober leven. Geld heb je nodig, maar maakt niet gelukkig.” De opvang, met honderden Texelse afgedankte, verwilderde of dakloze huis- en boerderijdieren, kwam op haar pad. Ze ving een sterk verwaarloosde zieke hond Woody op, en restaurant De Coninck van Poolen hield een crowdfunding voor de dierenartskosten. “Woody leefde helaas maar drie weken. We hadden veel geld over en stopten het in een stichting. In een mum van tijd zwaaiden we de scepter over een grote opvang met sinds kort een door Stichting Dierenlot gesponsorde dierenambulance en een dierenbakfiets. De meeste dieren blijven bij ons tot hun dood, maar tegenwoordig kun je ze ook adopteren. En Stichting Legkip heeft honderd kippen ondergebracht. We vangen ze tijdelijk op, en dat is nu al bijna een jaar.”

Big Brother

24/7 kun je het wel en wee van de dieren, het gezin, de vrijwilligers en dierenartsen via livestreams volgen. “Het is net Big Brother. In het begin was het zeker wennen, maar ondertussen houden we geen rekening meer met die camera's. En je kunt je gratis abonneren op ons YouTube-kanaal; zo zie je ook onze avonturen op de dierenambulance. Soms best spannend!”

Oude leven

Terug naar haar oude leven? Ze denkt er geen seconde aan. Ondanks dat het soms een struggle is om al die bekken te vullen. “We hopen op meer donaties. Ik ben blij dat ik destijds deze stap heb genomen. Nu hoor ik qua inkomen bij de meerderheid van de bevolking en ik voel me daar prettig bij.”

www.stichtingtexel.nl

www.redeenlegkip.nl

YouTube: @Woodysveiligehaven

Texel staat bekend om zijn heerlijke streekproducten. En het wordt belangrijker dan ooit om je steentje bij te dragen aan het klimaat. Door lokaal te kopen doe je dat op een simpele én leuke manier, omdat er minder transport bij komt kijken. Lekker voor jou, goed voor het milieu. Gelukkig zijn lokale producten en korte ketens weer helemaal in opmars. Want zeg nou zelf: het is toch veel leuker om te weten waar je eten vandaan komt?

Texelse traditie uit de oven
Echte Bakker Timmer is al generaties lang een begrip op Texel. Sinds 1910 bakt de familie Timmer met liefde en vakmanschap de lekkerste broden, koeken en gebakjes. Inmiddels staat de vijfde generatie aan het roer en zijn er vijf winkels, waarvan vier met tearoom in Den Burg (2x), De Koog, Oudeschild & De Cocksdorp.

De recepten van toen zijn nog altijd de basis. Er wordt uitsluitend gewerkt met pure ingrediënten van hoge kwaliteit, het liefst van Texelse bodem. Zo komt het graan voor het brood van het eiland en wordt het gemalen in molen De Traanroeier in Oudeschild. Ook Texelse aardbeien, zuivel en vlees vinden hun weg naar de bakkerij. Specialiteiten als de Hoornderring en hongerpunt zijn niet meer weg te denken. De Hoornderring is een grote gevulde koek met echte amandelspijs. Deze gaat vaak mee als lekkernij voor het thuisfront. En de beroemde hongerpunt, gemaakt van restjes gebak met speculaaskruiden, roept bij veel Texelaars jeugdherinneringen op. In de tearooms kun je genieten van een vers belegd broodje of gebakje met koffie. Heerlijk om van te genieten deze winter.

Lokaal opwarmertje

Strandjutten is een eeuwenoude traditie op Texel. Bij weer en wind gaan strandjutters op pad om te kijken wat er is aangespoeld. Doornat en verkleumd wordt er dan om op te warmen bij thuiskomst vaak een Juttertje gedronken. Het drankje bevat maar liefst veertien verschillende kruiden. Een ander populair écht Texels drankje is de kruidenlikeur ‘Kees Boontje’. De geschiedenis gaat terug tot het einde van de negentiende eeuw en betreft een echte Texelse strandjutter uit Den Hoorn: Kees Boon. Hij vond eens een Zweedse drenkeling op het strand en merkte dat het drankje dat de man bij zich had wonderen verrichtte. Eenmaal hersteld liet de Zweed het recept bij Kees achter, als dank voor diens goede zorgen. De plaatselijke herbergier in Den Hoorn wilde de kruidenlikeur maar al te graag uitproberen. In tegenstelling tot Juttertje is Kees Boontje alleen op Texel verkrijgbaar.

Het geheim van Texeler

De Texelaar is de trots van het eiland. Wereldwijd wordt het schaap geroemd om z’n perfecte vlees, maar ook de kwaliteit van de wol is van ongekend hoog niveau. Deze zuivere scheerwol is geschikt voor het produceren van dekbedden, matrassen, toppers, kussens, onderdekens en futons. Heerlijk warm tijdens koude nachten. De bijzondere, isolerende werking van de Texelse wol maakt het zo geschikt om onder te slapen. De wollen vacht beschermt het schaap ’s winters tegen de kou en geeft de dieren in de zomer een verkoelende mantel. Dat doet diezelfde wol in de dekbedden van Texeler, want het behoudt zijn natuurlijke eigenschappen, ook na het scheren, wassen en verwerken. Wol bestaat namelijk uit miljoenen veerkrachtige, ge-kroesde vezels. Daartussen zit veel stilstaande lucht. Dat vormt een isolerende laag, die de lichaamswarmte optimaal isoleert én ventileert. In de fabriek wordt daar het vernaaldingsproces aan toegevoegd. Dat kun je gerust het geheim van Texeler noemen. Wij duiken deze winter onder de Texelse wol, duik je mee?