Texelse families

‘Wat dachten jullie van een hotel?’

Wat begon met een losse opmerking, groeide uit tot een serieus idee: zullen we met z’n vieren een eigen bedrijf starten? Maria en Joost van der Spek (allebei 68) en zoons Ansgar (41) en Joram (38), werden er net na de millenniumwisseling steeds enthousiaster over. Dochter Fija, tweelingzus van Joram, woonde destijds in Amsterdam en had niks met de plannen.

Ansgar: ‘We waren alle vier wel toe aan een nieuwe uitdaging. Ik werkte als stuurman in de binnenvaart en had het daar wel gezien. Mijn vader was nachthoofd verpleging in het ziekenhuis en mijn moeder had een natuurgeneeskundepraktijk. Beiden wilden ook wel wat anders.’ Joram volgde de koksopleiding en was leerling in de keuken van Bij Jef. Hij had het naar zijn zin, maar koos uiteindelijk toch voor het familieavontuur. Wat het eigen bedrijf zou moeten worden, lag volledig open. ‘We hebben van alles bekeken. Uiteindelijk zei Maria: Wat dachten jullie van een hotel? Zo kwamen we in 2001 bij Hotel Tatenhove in De Koog terecht en namen het over van de familie Schuijl.’

Inmiddels draait de familie het twintigste seizoen. Joram: ‘De eerste jaren wilden we niet direct het roer omgooien. Het hotel had veel vaste gasten en die wil je natuurlijk niet kwijt. Bovendien zag alles er netjes uit.’ De vooraf bedachte verdeling, de jongens in de keuken en Maria en Joost ‘voor’, pakte anders uit. Ansgar: ‘Al snel bleek dat het veel handiger was dat ik de administratie deed. Joost wilde graag meer buiten aan het werk en Maria stuurde het personeel aan. Joram kon z’n zijn ei kwijt in de keuken. Hij wilde wel graag af van de vaste dagmenu’s. De kwaliteit daarvan was goed, maar heel spannend was het allemaal niet.’ Joram vult aan: ‘Ik moest heel erg wennen aan deze manier van koken. Dat is heel anders werken dan ik bij Jef gewend was. We zijn toen overgestapt op een dagelijks wisselend verrassingsmenu met verse producten. Dat werkt nog altijd prima en onze gasten zijn er enthousiast over. We maken alles zelf.’

Hotelletje spelen

Nu ze terugkijken op de beginperiode, was het voor Joram, toen 19, en Ansgar, destijds 22, meer ‘hotelletje spelen’. ‘We moesten alles ontdekken en zelf uitvogelen. We werden door sommigen best sceptisch bekeken. Dat verdween toen we voor het eerst meededen aan Texel Culinair. Toen zagen ze dat we alles grondig aanpakten en hoge ogen gooiden. Van de vier keer dat we aan Texel Culinair deelnamen, werden we drie keer tweede en wonnen we één keer.’

In 2010 volgde de eerste grote verbouwing: er werd een nieuwe vleugel aan het hotel gebouwd, met ruimte voor grotere kamers die beter aansloten bij de eisen van de tijd. De badkamers werden gerenoveerd, in 2017 werd de lounge vernieuwd en in 2019 het restaurant. Ook in de omgeving van het hotel werd geïnvesteerd. ‘Samen met het hoogheemraadschap, dat een waterberging nodig had, is een enorme vijver aangelegd. Die waterpartij is echt een aanwinst. Het oogt niet alleen mooi, maar het barst er van de vis!’

Aanpakkers

Vanaf 2018 runnen Joram en Ansgar het hotel samen. ‘Joost en Maria zijn de laatste jaren minder gaan werken. Joost doet nog steeds de tuin en zorgt voor de geiten en vogels. Dat vindt hij prachtig.’ Grinnikend: ‘We hebben hier in de loop der jaren allerlei dieren gehad; schapen, pony’s, ezels, uilen en zelfs eekhoorns. Het kon Joost niet gek genoeg, maar dat is nu vooral bij ze thuis. Maria komt af en toe nog langs. Even een praatje maken met vaste gasten.’ De broers zitten naar eigen zeggen meestal op één lijn. Belangrijke beslissingen nemen ze samen. ‘We hebben een goed team met een harde kern van zo’n vijftien medewerkers waarop we kunnen bouwen. En we zijn zelf ook niet te beroerd om in te vallen als dat ergens nodig is. Kamers schoonmaken doen we net zo makkelijk. Het is ook goed om feeling te houden met de werkvloer.’

Eind 2020 zetten ze de volgende grote stap: de herbouw van de vleugel naast het parkeerterrein. Ansgar: ‘In de jaren dertig werden voor het eerst kamers verhuurd in dit pand. Sindsdien is er veel aan het gebouw geknutseld en verbouwd. Op een bepaald moment bereik je daarin een grens. Bij oostenwind bevroren ’s winters zelfs de leidingen. Het was voor ons: of slopen en nieuw bouwen of een bord te koop in de tuin.’ Al in 2016 werden de eerste nieuwbouwplannen gemaakt. Een deel van de kamers in de oude vleugel waren slechts zestien vierkante meter groot. ‘Niet meer van deze tijd’, vindt Ansgar. De nieuwbouw biedt straks ruimte aan net zoveel kamers, maar dan van zo’n dertig vierkante meter. ‘We gaan de hoogte in en daardoor creëren we veel extra ruimte. Er komt ook een lift, die misten we nog. Groot voordeel is verder dat we de keuken kunnen verplaatsen naar een plek aansluitend op het restaurant. Doordat er vroeger veel verbouwd is, zit de keuken nu op een onhandige plek en moet je er door de gang naartoe. Dat is straks puur beter. Het is nu echt behelpen met vier gaspitten. Straks hebben we er zestien!’, glundert Joram.

Persoonlijk contact

Nog steeds zijn Joram en Ansgar bijna dagelijks in het hotel aanwezig. ‘We wonen er allebei naast en Ansgar moet zelfs door het hotel naar zijn huis. En de telefoon staat naar hem doorgeschakeld’, aldus Joram. ‘Er is altijd wel wat te doen en we hebben veel vaste gasten die ook graag een praatje met ons maken. Het is leuk om te zien dat we naast de steeds ouder wordende vaste gasten ook meer jonge stellen en gezinnen krijgen. Ons gastenbestand verjongt en veroudert tegelijkertijd. We hebben veel nagedacht over onze doelgroep en zijn tot de conclusie gekomen dat we een hotel voor iedereen willen zijn. Dat lukt aardig.’ Na twintig jaar hotellerie zijn de broers het nog lang niet zat. ‘We hebben er nog veel lol in, anders zouden we ook niet aan zo’n dure, ingrijpende verbouwing beginnen.’ Of er een volgende generatie Van der Spek in het hotel komt, valt nog te bezien. ‘Mijn jongste dochter Moa van tien roept dat ze directeur wil worden van het hotel’, lacht Joram. ‘Maar ach, we zien wel hoe het gaat lopen.’

‘Er is geen pad op Texel waaraan wij niet hebben gewerkt’

‘Het geeft een gevoel van voldoening als je over Texel rijdt en ziet waar we allemaal aan hebben gewerkt. Het is werk waarbij je iets achterlaat.’ Willem van Tatenhove is nog alle dagen te vinden in zijn kantoor in de voormalige PEN-fabriek aan de IJsdijk. Zijn zoon Nico heeft het roer grotendeels overgenomen. Het familiebedrijf beweegt mee met de vraag uit de markt.

Een grondbedrijf met twee poten, zo zou je het aannemingsbedrijf kunnen omschrijven. Groenwerk en weg- en waterbouw vormen de pijlers. Daarnaast is er nog het containertransport. De werkzaamheden zijn divers en gelinkt aan de toeristische economie van het eiland. Neem de grote vuilcontainers bij de recreatiebedrijven, die het bedrijf levert en leegt. Willem, die erg van de statistiek is, kan aan de hoeveelheid afval zien hoe het is gesteld met de drukte op Texel. ‘Loopt precies gelijk met de Tesocijfers.’

Voorzienigheid

Het lot is de Tatenhovens in het verleden vaak gunstig gezind geweest. De ouders van Willem stonden eind jaren dertig klaar om naar Curaçao te verhuizen. Zijn vader werkte daar voor de Bataafse Aannemings Maatschappij. ‘Ze hadden kaartjes klaarliggen voor een overtocht met de ss Simon Bolivar. Mijn broer kreeg echter roodvonk, dus ze mochten niet mee. Laat dat nou net het eerste passagiersschip zijn, dat op een Duitse mijn voer.’

Het gezin woonde in Rotterdam. De oorlog dreigde. Vader Van Tatenhove vond de grote stad geen geschikte plek om die uit te zingen. Daarom vertrokken ze naar Texel, waar hun ouders nog woonden. ‘Mijn moeder was daar niet blij mee, want ze hadden een mooi huis in Rotterdam. Letterlijk op de dag dat de oorlog uitbrak en ze met de verhuiswagen bij de boot stonden, werd hun oude buurt platgebombardeerd’, vertelt Willem.

Groen bloed

In 1951 kocht Dirk van Tatenhove een schep en een kruiwagen. Het was de geboorte van het bedrijf, dat aanvankelijk in Oosterend was gevestigd. Er waren inmiddels vier zonen, die mooi konden meewerken. En dat ook allemaal min of meer hebben gedaan. De oudste, Fer, werd al snel firmant. In 1969 kwam Willem erbij. Eén broer nam een andere zaak over en de vierde wilde wel meewerken, maar liever in loondienst. Inmiddels zwaait Willems zoon Nico de scepter, maar er werken ook nog steeds twee zonen van Fer in het bedrijf. ‘Veel groen bloed’, roept Willem, verwijzend naar de bedrijfskleuren.

Tatenhove had de tijd mee. In 1953 werd het waterleidingnet aangelegd. Dijkverbetering en ruilverkaveling genereerden ook veel werk. Er moesten bosgordels en windsingels komen. Het bedrijf trok naar Den Burg. Willem kreeg in de jaren negentig het idee om een afvalscheiding voor bouw- en sloopafval te beginnen. ‘Daar heb je ruimte voor nodig. Ik reed toevallig op een vrijdag langs de PEN-elektriciteitscentrale, die vrijkwam. Dat gebouw was precies wat ik zocht. Alleen was Dick Graaf van de Wolonderneming er al mee bezig. We hebben de koppen bij elkaar gestoken, want het bleek dat we eigenlijk allebei maar een gedeelte nodig hadden. Een perfecte oplossing.’

In 1996 was de verhuizing. En werd er een appartement gebouwd. Dat was niet meteen de bedoeling. ‘Ik was een van de eerste keren binnen, boven in de tekenkamer, en ik keek over zee. Komt er net een driemaster vol in de zeilen voorbij. Ik zeg tegen die tekenaar: Ik moet effe naar Strend, mijn vrouw ophalen, want hier wil ik wonen.’

Tegeltjesuitspraak

Wat snel gaat, gaat altijd goed. Waar je lang over na moet denken, dat schiet niet op. Een gevleugelde uitspraak van Willem, die als bedrijfsmotto zo op een tegeltje kan. Hij leeft erbij, ziet overal kansen. Zo kocht hij, op een gevoel en omdat hij een advertentie tegenkwam, 25 containerbakken met een ophaalwagen. Een flinke investering. Lachend: ‘In het ergste geval hebben we een bult oud ijzer, zei ik tegen mijn broer’. Het werd een daverend succes. De bakken bleken uitstekend geschikt voor afvalverzameling bij recreatiebedrijven.

Zoon Nico is iets bedachtzamer. Van de twee bedrijfspoten ligt zijn hart het meest bij de weg- en waterbouwkant. Hij kent het bedrijf door en door, liep van kinds af al mee. ‘We hebben de aannemerij met grond-, weg- en waterbouw en groenvoorziening en het containertransport. We rijden al het afval van Texel naar de overkant. Eigenlijk doen we alles, behalve huizen bouwen. Slopen doen we wel. Van infrastructuur en complete inrichting van parken tot onderhoud. Het is van die schep en kruiwagen uitgegroeid tot behoorlijk wat machines.’ Willem haast zich om toe te voegen dat er altijd een deel handwerk zal blijven. ‘Dus die kruiwagen hebben we óók nog.’ Nico vertelt lachend dat hij pas recent zijn groot rijbewijs heeft gehaald. ‘Kochten we een mooie nieuwe vrachtwagen, kon ik daar niet eens mee rijden. Dat was toch te gek?’

Ruggengraat

Aannemerij is loterij. Nog zo’n mooie uitspraak, dit keer van Willems’ vader. ‘Het gaat niet altijd goed. Maar het mooie is dat we die verschillende takken hebben, dus er is altijd iets om op terug te vallen. Het maakt het werk ook leuker, afwisselender. Je staat bij ons niet alleen maar gaten te spitten. We kunnen daardoor ook schuiven met machines en mensen. En we komen op bijzondere plekken. Soms moet je in de Slufter zijn. En we hebben bijvoorbeeld de bunker van Loodsmansduin rechtgezet. Toch leuk, als je nu ziet hoe mooi het daar is geworden.’

Geen pluche

De seizoensverbreding maakt het werk wel iets lastiger qua planning, want er is geen moment meer waarop de recreatieparken compleet leeg zijn. Nico doet al het regelwerk en de planning, samen met de bedrijfsleider. Willem roept dat hij hartstikke aan het afbouwen is, maar doet elke dag nog zijn vaste klusjes. Ze overleggen dagelijks, de samenwerking gaat vloeiend, want ze zitten op dezelfde golflengte. ‘Er is weinig afstand tussen ons en de medewerkers. Het merendeel werkt hier al z’n hele leven, onze mensern vormen de ruggengraat van het bedrijf. Dit is het enige kantoor met vloerbedekking, we hebben hier geen pluche.’

‘Wij kunnen altijd op elkaar terugvallen’

‘Als je je bedrijf aan je kinderen verkoopt, dan kom je er nooit van los’, zei een vriendin ooit tegen Natalja en Wim van Sambeek. Andersom krijgen diezelfde kinderen – Marco en Robin – regelmatig goedbedoelde adviezen van hun ouders. ‘We willen ons er natuurlijk niet mee bemoeien, maar zouden jullie het niet zus of zo doen…?’

Ze vertellen het lachend, zonder een spoor van ergernis. Robin: ‘Familiebedrijven zijn de kurk waarop de economie drijft. Als de resultaten in een gewoon bedrijf een tijd lang tegenvallen, dan ben je eerder geneigd de stekker eruit te trekken. Wij bijten nog maar even door de zure appel heen. Ik ben al een tijd ziek en kan daardoor niet werken. Maar Marco en mijn ouders staan voor me klaar. Dat zou andersom ook zo zijn. We kunnen altijd op elkaar terugvallen.’

Garage van TESO

Van Sambeek Truck Service werd opgericht door Wim. Opgegroeid in Den Burg, was hij als jochie al regelmatig te vinden bij Dros’ Autocentrale en de garage van TESO. De veerdienst verzorgde in die tijd nog het busvervoer op het eiland. ‘Ik ben altijd gek geweest van vrachtwagens en autobussen. Met personenauto’s heb ik niet veel.’

Als zestienjarige deed hij in 1962 zijn eerste ervaring op bij Dros’ Autocentrale, dat drie jaar later werd omgedoopt in Texelse Autocentrale. Lange tijd werkte hij bij het autobedrijf van Ruud Kikkert in De Koog, totdat in 1983 de APK voor vrachtwagens werd ingevoerd. ‘Kikkert zou die keuringen gaan doen. Ik werd er zelfs voor op cursus gestuurd. Maar later zag hij er vanaf. Dat vond ik erg jammer. Op een nacht zat ik rechtop in mijn bed en zei ik tegen Natalja: laten we voor onszelf beginnen!’

Een gedurfde maar weloverwogen stap. Andere garages die APK-keuringen verrichtten waren er niet op Texel. En met zo’n honderd vrachtauto’s op het eiland, was Wim bij voorbaat verzekerd van een flinke klantenkring. Op zoek naar bedrijfsruimte belandde hij bij Ben Gieze, die een loods bouwde aan de Schilderweg in Oudeschild. ‘Eigenlijk om te verkopen, maar we mochten ’m huren. Een flinke schuur, van twaalf bij vijftien meter en met een inrijhoogte van vier meter. We moesten wel zelf de put en elektrische voorzieningen betalen.’

Radio Scheveningen

Zijn inschattingen bleken juist. ‘Vanaf dag een hadden we veel werk. In het weekend deden we ook klussen op de haven in Oudeschild, dankzij mijn zwager Hans Boom, eigenaar van het dok. Kotters hadden toen nog een DAF-hulpmotor en in dat merk was ik gespecialiseerd. Het was hard werken. Vrijdagmiddag liepen ze binnen. Vaak hadden we al piepend en krakend contact gehad via Radio Scheveningen. Zondagavond gingen ze weer naar zee. Dan moest het werk klaar zijn. Het waren goede tijden voor de visserij. Het maakte daarom niet uit wat het kostte, als het maar goed kwam. Mooie opdrachten voor een beginnend bedrijf.’

Marco (1971) heeft dezelfde fascinatie voor techniek als zijn vader. ‘Als jochie was ik al in het bedrijf te vinden. Later, toen ik diskjockey bij discotheek de J’elleboog werd, waste ik auto’s. Voor elke wasbeurt kon ik vier nieuwe singletjes kopen. Via het leerlingwezen – drie dagen werken, twee dagen school – heb ik alle diploma’s gehaald. In 1987 ging ik naar DAF in Heerhugowaard. Mijn ouders vonden dat ik eerst nog wat moest rondkijken. Een groot bedrijf, met twintig medewerkers. Een stuk minder persoonlijk dan ik op Texel gewend was. Ik ben een jaar later alweer naar huis gegaan.’

In dezelfde tijd werden Wim en Natalja eigenaar van de loods die ze van Gieze huurden. Wim: ‘We hadden een contract voor vijf jaar, met de mogelijkheid tot verlenging van nog eens vijf jaar en een optie tot koop. Het ging erg goed, dus na de eerste vijf jaar al besloten we de loods te kopen.’ Lachend: ‘De eerste investering was het vervangen van de schuifdeuren door een overheaddeur. We probeerden het warm te houden met een oude oliekachel. Overdag ging dat wel, maar ’s avonds ging de kachel uit en dan zaten de deuren in een koude winter de volgende dag dichtgevroren.’

Moeder helpen

Jongste zoon Robin (1974) had aanvankelijk heel andere plannen. Hij zat een tijdje op de grafische school en leerde voor reclametekenaar. Uitgeloot voor een nieuwe opleiding, belandde hij thuis, waar zijn vader hem streng toesprak: ‘Je gaat niet een jaar stilzitten. Je kunt je moeder wel helpen met de administratie.’

Robin vond het leuker dan gedacht, haalde samen met Marco het middenstandsdiploma en vormde vanaf 1997 samen met zijn ouders en broer een VOF. ‘Daarna heb ik steeds meer van mijn moeder overgenomen. Administratie, verkoop: ik doe alles, behalve sleutelen.’

De afgelopen decennia hebben de Van Sambeeks hard gewerkt aan de stabiliteit van hun bedrijf. In 2000 kregen ze OV-bedrijf Connexxion er als grote klant bij en schaften ze een lift voor bussen aan. Ook bouwden ze een nieuwe loods. ‘Over de oude heen, zodat het werk gewoon kon doorgaan.’

Ze sloten zich aan bij Bosch Car Service, een keten die wereldwijd actief is. Robin: ‘Een toerist die een garage googlet, komt sneller bij Bosch uit dan bij Van Sambeek.’ Het lidmaatschap biedt bovendien de mogelijkheid op cursus te gaan en zo op de hoogte blijven van de nieuwste technieken. Marco: ‘Met hybride en elektrische auto’s gaan de ontwikkelingen steeds harder.’

Hun best doen

Ze moeten flink hun best doen om voldoende werk te houden voor zichzelf en hun twee vaste monteurs. Auto’s worden steeds beter en hebben minder onderhoud nodig, terwijl door de automatisering ook de administratie minder tijdrovend is. Marco: ‘We richten ons daarom al lang niet meer alleen op vrachtauto’s en bussen. Alles met meer dan twee wielen repareren we.’

Wim en Natalja zijn sinds 2010 met pensioen. Hun betrokkenheid is daarmee niet verdwenen. Ze verrichten nog steeds hand- en spandiensten en geven graag advies. Gevraagd én ongevraagd, maar storend vinden de broers die bemoeienis allerminst. Robin: ‘Jonge ondernemers moeten vaak alles zelf ontdekken. Wij hebben onze vader en moeder als vraagbaak. Bovendien: zij zijn er voor ons, wij voor hen.’ Marco: ‘We doen het voor het bedrijf en helpen elkaar. Het is ook niet zo dat we elk uurtje tellen en kijken of we allemaal wel evenveel doen.’ Robin knikt: ‘Het is misschien een cliché, maar ik ga nog iedere dag met plezier naar mijn werk.’

Familie Segers is geworteld op de Stenenplaats

Ze zijn zo ongeveer geboren op de Stenenplaats. Geen grapje, want de ouders van Hans en Richard Segers hebben al sinds 1968 een horecabedrijf aan dit kleine pleintje in Den Burg. Hun familienaam staat synoniem voor keihard werken. De horeca zit ze in het bloed. Echte ondernemers zijn het.

In het Zuid-Hollandse Haastrecht hadden Griet en Mans Segers halverwege de vorige eeuw een cafetariaatje, zonder zicht op uitbreiding. De Texelse Griet is een Van der Star, dus er waren warme banden met het eiland. ‘Ik hoefde niet zo nodig terug. Maar Mans hoorde dat Het IJsbeertje van Sijp Langeveld aan de Stenenplaats kon worden gepacht. Daar is hij met zijn zwager op afgegaan.’

De verhuizing was al snel een feit. Het bedrijf draaide goed. Toch bleef het ondernemersbloed kriebelen. Halverwege de jaren zeventig kwam er een pand vrij aan de andere kant van het plein. Griet: ‘Het was eerst een naaimachinewinkeltje en daarna hebben er nog een goktent en een schilder in gezeten. Maar het stond al even leeg. Het IJsbeertje was nooit onze eigen zaak. Ik vroeg Mans of we zelf niet een koffieshop konden beginnen. Koffie met gebak en coupes met ijs, in plaats van ijsverkoop over de toonbank, dat leek me zo leuk.’ Na een flinke verbouwing werd er gestart. Een paar jaar later werd ook het pand ernaast aangekocht en ingericht als ijssalon. Het koffieshopgedeelte werd later croissanterie. ‘Als buiten het seizoen de ijssalon dicht was, werd er een tafeltennistafel neergezet. Het kwam regelmatig voor dat we daar met kinderen van klanten een potje speelden’, lacht zoon Richard. Hans knikt. Hij is niet zo’n prater en laat zijn broer vooral het woord doen.

Horecakinderen

De naam ‘koffieshop’ zorgde soms voor enige verwarring. Griet: ‘Ik kreeg wel eens een vraag, waardoor de meiden die hier werkten ontzettend moesten lachen. Maar ik was zo naïef, ik wist niet wat ze bedoelden. Of er gingen mensen zitten blowen. Dus toen hebben we de naam toch maar veranderd in Eetcafé De Steenenplaats.’

Hans, Richard en hun zus Erika – die voor een andere carrière koos – zijn, zoals veel Texelse horecakinderen, begonnen in de afwas. De familie moet lachen bij de herinnering. Lange tijd was Hans verantwoordelijk voor het bakken van de broodjes van de croissanterie. Hans: ‘Dat deden we aanvankelijk allemaal zelf. Gingen we eerst stappen in De Koog en dan hier meteen door de bakkerij in. Je was jong, dus dat kon allemaal.’ Griet vertelt lachend dat de schoonmaker de jongens soms slapend aantrof en ze een duwtje gaf als het belletje van de oven ging.

Het ijs eruit                                                      

Het overlijden van Mans in 1998 was een klap voor allemaal. De zoons kwamen in het bedrijf, dat zich bleef ontwikkelen. In het pand erachter, aan de Binnenburg, runden ze enige tijd een pannenkoekenhuis. Dat werd begin 2007 als extra locatie bij het eetcafé getrokken en verbouwd tot een extern restaurantgedeelte.

In 2011 ging de ijssalon ernaast eruit. Ook deze ruimte werd aan het eetcafé toegevoegd. Moeder Griet moest wel even slikken dat het ijs verdween. ‘Dat was eigenlijk mijn kindje. Maar ik heb de jongens altijd vrij gelaten. Richard had niks met ijs en het was nu zijn bedrijf. Dus ik heb het losgelaten.’ Richard verklaart zijn keuze: ‘Zo’n ijssalon is een groot deel van het jaar dicht. Terwijl we ernaast in het eetcafé ruimtegebrek hadden. En ook qua uitstraling wilde ik die hoek graag erbij.’ Het externe restaurantgedeelte aan de Binnenburg werd in 2009 verbouwd tot café Mans, als eerbetoon aan vader.

Engelse pub

Het eetcafé heeft veel weg van een Engelse pub. Niet verwonderlijk, want als liefhebber van Engels voetbal steekt Richard regelmatig het Kanaal over. ‘Ik vind de sfeer in zo’n echte pub fantastisch. Het heeft iets van een huiskamer, waar iedereen welkom is, met een TV aan de muur met altijd een sportzender. Toen ik voorstelde aan mijn moeder om het hier zo in te richten, vond ze dat prima. Maar ze had één vraag. Ze wilde een keer mee naar Engeland om te zien wat ik bedoelde. Dat is gebeurd en ze vond het geweldig.’

Tevreden gasten, dat is voor de familie Segers belangrijk. Veel klanten komen terug. Er is wel veel veranderd. Richard: ‘Het is nu jaarrond druk. We waren voorheen in de winter meestal maar met z’n tweeën en we werkten om de dag. Dat kan nu niet meer. Er is ook een verschuiving in tijd. Met het ijs en de broodjes hadden we het druk tussen tien en twee. Nu loopt het door tot in de avond.’ Hij vertelt over de laatste Elfstedentocht eind jaren negentig, toen hij de televisie vanuit huis de zaak in sleepte. ‘Er kwamen over de hele dag maar vier klanten, waarmee we gezellig hebben gekeken.’ Hij lacht smakelijk bij de herinnering.

Texel als basis

Richards hart ligt het meest bij het eetcafé, ook omdat hij ermee is opgegroeid. ‘Maar het is leuk om café Mans erbij te hebben, want we maken er bijzondere dingen mee. De binding met je gasten is daar groter.’ Lachend: ‘Er wordt daar geschiedenis geschreven, hoor. Het is toch anders of er een koffieklant komt of dat iemand een avond lang bij je aan de bar zit.’

Het familiebedrijf, waartoe Richards vrouw Claudia inmiddels ook behoort, blijft in beweging. De onderlinge verhoudingen zijn prima. ‘Ik ben er zeker van dat Mans hartstikke trots zou zijn als hij kon zien wat er nu staat’, zegt Griet met glanzende ogen. Inmiddels zijn er kleindochters en -zonen. Of daar een opvolger tussen zit is afwachten. Richard: ‘We zijn daar nuchter in, we pushen niemand. Ze mogen zelf weten wat ze later willen.’

De familie Segers is onlosmakelijk verbonden met Texel. Richard en Hans verklaren stellig dat ze nooit weg willen. Door de vaste ploeg medewerkers kunnen ze zelfs in het hoogseizoen af en toe een dagje vrij nemen. En dan genieten ze van het eiland. Richard: ‘Zelfs in het seizoen zijn er nog genoeg rustige plekken. Ik kan het werk gelukkig goed loslaten. Maar als onze kinderen later besluiten dat ze iets anders willen, dan blijven wij lekker op Texel. Dit is onze basis, het is hier heerlijk.’